Vandaag werden we om 07:25 opgehaald, onze chauffeur was een Duitser en sprak Engels op exact dezelfde manier als Arnold Schwarzenegger dus ja voor ons was het al snel Arnie. Toen we alle mensen van de dagtour hadden opgepikt snel naar de veerboot in Riverheads gereden en deze lag al klaar in de haven. Onze 4-wheeldrive bus werd aan boord gereden en weg waren we. Fraser Island is het grootse zandeiland ter wereld en het is ongeveer 185.000 hectare groot. Van het meest noordelijk puntje (Sandy Cape) tot het meest zuidelijk puntje (Hook Point) het eiland is 124 km lang. De breedte van het eiland (het meest brede punt) is ongeveer 27 km breed en het smalste is ongeveer 5 km. Op Fraser Island zijn we in Wanggoolba Creek aan land gegaan en omdat we geen tijd te verliezen hadden waren we als eerste weg bij de veerboot. Mooi voor de andere grote groepen aan. Het eerste stuk was de hoofdweg en was al geweldig hobbelig, gelukkig zat Joey goed in zijn kinderzitje en had hij er weinig last van. Na een 15 minuten rijden, ja hoor het eerste obstakel er lag een omgewaaide boom midden op de weg. Als je nou denkt dat we van Arnie mochten helpen, nou vergeet het dan maar. Hij deed alles keurig zelf, wij hadden tenslotte betaald voor die dag vond hij, hahaha. Na het boomincident weer verder en het volgende boom incident lag al weer op de loer, dit maal waren het de wortels van een boom, maar ja met een hoogteverschil van bijna een halve meter tussen de verschillende wortels, kun je wel begrijpen wat er gebeurde, de bus kwam muurvast te zitten, van alles geprobeerd (lucht uit de banden, hout er onder, duwen) maar niets lukte. Een 20 minuten later verscheel er een andere bus, met aan het stuur een jonge dame, ze stapte uit en toen ze zag dat het Arnie was heeft ze eerst heel hard gelachen, (een aantal dagen daarvoor was haar hetzelfde overkomen en toen had hij gelachten, daarnaast heerst er hier toch echt wel een bepaalde rivaliteit). Maar zoals het hoort, zware band er tussen gespannen en we waren zo weer los, alleen toen moest de bus nog een keer die hindernis nemen. Maar dit maal zonder passagiers. Met een flinke aanloop stuiterde de bus er dit maal net wel overheen en konden we verder naar 'Lake Birrabeen', een van de meer dan 50 zoetwatermeren op Fraser Island. Een geweldig mooi zoetwater meer met heel fijn wit zand, het water is een van de zachtste in zijn soort ter wereld, mede door de ecalyptus, Tee trea etc. Het meer lijkt veel op Lake McKenzie, het meer wat eigenlijk op alle folders staat en tevens ook het meest bezochte meer is. Na hier even gezwommen te hebben en wat foto's te hebben gemaakt weer verder gehobbeld naar Eurong en vanaf daar via de lokale strand snelweg (seventyfive mile beach) naar Happy Valley een van de drie gehuchten aan de oostkant van Fraser Island, zowaar kwamen we onderweg een dingo tegen op het strand, dit zijn een soort wilde honden/wolven (ze kunnen niet blaffen alleen maar huilen) die alleen op Fraser island voorkomen. Aangekomen in Happy Valley stond de lunch en BBQ al klaar en na een smakelijke maaltijd zijn we weer verder gegaan naar de Pinnacles of wel de Coloured Sands, deze staat bekent om de vele kleurige zandlagen die in de loop der jaren zijn afgesleten. Na een korte fotostop weer verder naar het scheepswrak van de Maheno, dit ooit in Schotland gebouwde schip is hier in juli 1935 aangespoeld nadat de sleeptros het had begeven in een cycloon. Ook hier weer even tijd om foto's te maken. Na weer een kwartiertje rijden kwamen we weer een andere dingo tegen op het strand, deze was onderweg naar Eli Creek waar wij ook zijn gestopt om even te wandelen of even te zwemmen. Toen we daar even waren kwam de dingo daar ook aan en hebben we deze nog even mooi op de foto en film kunnen zetten, na een korte wandeling zijn we weer verder gegaan naar Happy Valley waar de koffie, thee en gebak al weer klaar stond (wat hebben we het slecht getroffen ;-)) Toen we net aan de koffie zaten, kwam er een meneer (Australiër) die ook in onze groep meereisde met een cadeautje naar Joey. Het was een pluche dingo, dat vond hij en ook wij natuurlijk erg leuk en lief. Het laatste stuk ging weer dwars van Oost naar West over het eiland via een Fraser Island hoofdweg (dus gewoon zandweg vol met gaten en kuilen en zijn we nog even gestopt bij Central station, hier kwamen namelijk de spoorrailsen samen die de houthakkers gebruikten in die tijd om hun hout te transporteren. Omdat dit al jaren lang geleden is hebben ze 1 huis van de houtakkers nog laten staan als deel van de geschiedenis. Na een mooie boardwalk door het regenwoud zijn we weer verder gegaan naar de veerboot gelukkig waren we op tijd en na een hele mooie en rustige overtocht hebben we iedereen eerst naar hun accommodatie gebracht en zijn als laatste op onze camping afgezet. Even de foto's op de laptop gezet en na veel moeite een paar verhalen online gezet, foto's lukt niet goed vanwege de slechte verbinding, dus die houden jullie allemaal tegoed.